-Ты-

-Я-

>> Продолжение >>

Sabres of Paradise – Haunted dancehall

Όλο και πιο χάλια νιώθω σ’αυτόν τον κόσμο.

Το βράδυ είχα προβλήματα αναπνοής.

Τα φάρμακα έπαψαν να βοηθάνε.

Ο οργανισμός παράγει ανοσία γι’αυτά.

Κουράστηκα τόσο πολύ.

Θα ήθελα να κοιμηθώ.

Έστω για ένα λεπτό. Δυστυχώς ο πόνος δεν με αφήνει.

Η μαμά πήγε στο γιατρό.

Έμεινα μόνη.

Αρχίζω να φοβάμαι.

Ότι δε θα προλάβει να γυρίσει.

Χθες υποσχέθηκα σε ένα άτομο

Ότι όταν δε θα έχω πια δυνάμεις για να γράψω εδώ

Θα βάλω μια τελεία σαν σήμα του ότι υπάρχω ακόμα.

Είναι μια τέτοια μέρα σήμερα

Δεν έχω δυνάμεις:

. ———————————————————————-

2003-05-21 16:08:30 >> Φράουλα

Τι γεύση έχει η φράουλα?

Δε θυμάμαι.

——————————————————————-

2003-05-22 10:53:10 Για εσένα Βόιτεκ, για να ξέρεις ότι ακόμα είμαι:

.

————————————————————————————————-

2003-05-23 16:51:37 Η τελευταία παράκληση της Ιούλκα

Από: julkaa1@op.pl

Προς: Wojtek27@o2.pl

Αντίγραφο:

Θέμα:

Ημερ/νία: 19 мая 2003 03:21

Αγαπητέ Βόιτεκ!

Σε ευχαριστώ για τους μήνες που πέρασες μαζί μου. Αυτό μου βοήθησε τόσο πολύ. Χάρη σε σένα και στη μαμά πάλεψα μέχρι το τέλος και χάρη σε σας δεν μου πήρα ποτέ τη ζωή, χάρη σε σας υπήρχα. Είσαι ένα εξαιρετικό άτομο. Δεν σε έχω ξαναδεί ποτέ αλλά σε νιώθω πολύ κοντινό σε μένα. Σε έχω αγαπήσει πολύ και σε έχω εμπιστευτεί.

Αισθάνομαι ότι πλησιάζει το τέλος.

Είναι κρίμα που δεν μου είναι γραφτό να γνωρίσω έναν τόσο καταπληκτικό φίλο που απέκτησα όταν σε γνώρισα.

Αν μπω στον παράδεισο θα γίνω ο άγγελός σου.

Θα σου ζητήσω μια μεγάλη χάρη. Έδωσα στη μαμά το τηλέφωνό σου. Όταν τελειώσουν όλα, θα σε καλέσει. Κι εσύ τότε πες ένα ευχαριστώ σε όλα τα άτομα που διάβαζαν το ημερολόγιό μου και πες μια συγγνώμη εκ μέρους μου που δεν απαντούσα στα γράμματά τους. Θα το’θελα πολύ αλλά ξέρω ότι οι άνθρωποι οικειοποιούνται υπερβολικά γρήγορα με άλλους, ακόμα και με τέτοιους ηλεκτρονικούς φίλους, ενώ εγώ δεν μπορούσα να επιτρέψω να υποφέρει κάποιος εξαιτίας μου. Πες τους ένα ευχαριστώ εκ μέρους μου.

Στο τέλος αυτής της επιστολής θα σου δώσω τον κώδικα του blog. Σε παρακαλώ να τον δώσεις στο άτομο που ήθελε να βάλει εκεί σχέδια με φράουλα. Μ’αρέσει τόσο πολύ η φράουλα.

Να μου υποσχεθείς ότι κατά καιρούς θα παίρνεις τη μαμάς και θα τη ρωτάς πως είναι.

Ανησυχώ πολύ γι’αυτήν.

Την αγαπώ τόσο πολύ.

Με συγχωρείς Βόιτεκ που αυτό το γράμμα δεν είναι αρκετά μεγάλο αλλά μου τελειώνουν οι δυνάμεις. Κάθε λεπτό γίνομαι όλο και πιο αδύναμη.

Σε ευχαριστώ για όλα – Φίλε.

Ιούλκα.

κωδικός: *******

———————————————————————

Σήμερα το βράδυ, ύστερα από μια μακρόχρονη ασθένεια και τεράστια μαρτύρια μας εγκατέλειψε η πολυαγαπημένη Ιούλια. Παρόλο που την ήξερα μόνο από το Internet, αισθάνομαι ότι έφυγε κάποιος πολύ κοντινός και σπουδαίος για μένα.

Είθε να βρει ανάπαυση στη Βασιλεία των Ουρανών.

Ο λουσμένος με πόνο

Βόιτεκ.

Το blog της Ιούλια (στα πολωνικά)

Καθόμουν στο μπαλκόνι. Ο ήλιος φώτιζε τόσο ωραία. Ένιωθα καλά.

Ξαφνικά είδα την Κάσια. Αισθάνθηκα κάτι παράξενο στην κοιλιά μου.

Σαν κρίμα. Σαν απαίτηση. Σαν απογοήτευση.

Ήμασταν καλύτερες φίλες. Από τα νήπια σχεδόν.

Ήταν τόσο ώραια. Είχε όμορφα μαλλιά. Κι εγώ είχα τέτοια. Μαύρα. Σγουρεμένα με μασιά. Πριν λίγο κοιτούσα τις παλιές φωτογραφίες μου. Αλλά είναι μόνο μια ανάμνηση από τα πυκνά μαλλιά μου. Τώρα έχω μόνο ένα καπέλο. Γαλάζιο. Ταιριάζει με τα θλιμμένα μαύρα μάτια μου.

Η Κάτια έχει μαλλιά, έχει φίλους, έχει μια ζωή μπροστά.

Εγώ δεν έχω.

Ήθελα να την φωνάξω κιόλας. Να την χαιρετήσω απ’το μπαλκόνι.

Γιατί όμως;

Αφού με φοβάται.

Έχει έρθει 2 φορές για επίσκεψη κιόλας. Ακόμα όταν ήμουν στο νοσοκομείο.

Μετά όταν οι γιατροί που αδυνατούσαν να κάνουν τίποτα με άφησαν να πάω σπίτι, λέγοντας ότι στο σπίτι θα γίνω καλύτερα, την πήρα τηλέφωνο αλλά δεν έχει χρόνο. Αύριο, μεθαύριο, τον άλλο μήνα, ποτέ δεν έχει χρόνο.

Την καταλαβαίνω καν. Τι να κάνει κανείς με μια σαν κι εμένα; Τι να κάνει με ένα φυτό; Που μέρα τη μέρα μαραίνεται; Που αποξεραίνεται;

Σήμερα για πρώτη φορά μετά από ένα τόσο μεγάλο διάστημα κοίταζα τον εαυτό μου στον καθρέφτη και δεν είναι περίεργο που με φοβούνται οι άνθρωποι.

Η εμφάνισή μου είναι απαίσια

Ακόμα κι εγώ με φοβάμαι

Αλλά έτσι κι αλλιώς δε με βλέπει κανείς

Εκτός απ’τη μαμά αλλά αυτή μετά από τόσο χρόνο έχει συνηθίσει το τέρας.

Πάλι κλαίω. Πάλι λυπάμαι τον εαυτό μου.

Γιατί δεν μπορώ να είμαι πιο δυνατή

Αφού δεν είμαι η μόνη που έχει καρκίνο.

Δεν είμαι η μόνη που δεν έχει μαλλιά

Δύναμη

Πίστη

Ελπίδα

Δεν είμαι η μόνη που πεθαίνει!!!

—————————————————

2003-05-17 23:33:45 >> Όταν

Όταν πεθάνω θα γίνω καλύτερα.

————————————

2003-05-18 01:41:53 >>Με λυπάμαι

Είναι γεγονός. Ο σκοπός αυτού του ημερολογιού είναι να λυπάμαι τον εαυτό μου.

Να φωνάζω από τον πόνο.

από την ανημπορία

Αλλά με βοηθά

Δεν μπορώ να το κρατήσω μέσα μου

Δεν έχω ένα άτομο στο οποίο μπορώ να παραπονεθώ

Όταν βουϊζω από τον πόνο, σφίγγω τα δόντια μου

Δε θέλω να το ξέρει η μαμά. Έτσι κι αλλιώς έχει μετατραπεί σε ένα ομοίωμα ανθρώπου.

Συνέχεια κλαίει εξαιτίας μου. Και εξαιτίας αυτής της χεσμένης αρρώστιας!!!

Γι’αυτόν ακριβώς το λόγο άνοιξα αυτή τη σελίδα

Σήμερα νιώθω ότι σβήνω

Ότι χάνω τις τελευταίες μου δυνάμεις

Θέλω να φωνάξω

Μα γιατί;

Δε θα αλλάξει τίποτα

Αν μου φτάσουν οι δυνάμεις

Ας λυπηθώ τον εαυτό μου.

———————————–

2003-05-18 02:04:26 >> Σήμερα

Σήμερα η μαμά πήγε στην εκκλησία. Θα ήθελα κι εγώ να πάω. Αλλά δε θα μου φτάσουν οι δυνάμεις. Κρίμα πάντως.

Όταν στους γιατρούς παρέλυσαν τα χέρια από την ανημπορία. Έμεινε μόνο ο πόνος και ο Θεός. Προσεύχομαι συχνά.

Μιλάω με το Θεό.

Τον παρακαλάω.

Φαίνεται πως έτσι πρέπει να είναι.

Είπα στη μαμά να ζητήσει τον άγιο πατέρα να έρθει. Θέλω να εξομολογηθώ. Να ρίξω κάτω το βάρος.

Ο πατέρας μου χάρισε ένα βιβλίο με υπογραφή: «Για την Ιούλια δύναμη, πίστη και ελπίδα»

Μόνο η πίστη απέμεινε.

Αλλά μερικές φορές κι αυτή κάπου χάνεται.

Σήμερα σκέφτηκα πως θα πεθάνω χωρίς να γνωρίσω τον πατέρα μου.

Δεν ξέρω καν πως είναι εμφανισιακά.

Θα ήθελα να τον γνωρίσω. Να αγγίξω το χέρι του.

Η μαμά δε θέλει να μιλάει γι’αυτόν.

Είπε μόνο ότι μας αδίκησε πολύ.

Ίσως.

Αλλά επιτέλους είναι μπαμπάς μου.

Τι κρίμα που η μαμά δεν το καταλαβαίνει.

——————————————

2003-05-18 04:56:04 >> Μου είναι τόσο δύσκολο

Μου είναι τόσο δύσκολο να παραδεχτώ το γεγονός ότι σύντομα δε θα υπάρχω πια.

Ότι δε θα κοιτάξω πια στο παράθυρο.

Δε θα καθίσω στο μπαλκόνι.

Δε θα αγκαλιάσω τη μαμά μου.

Συχνά λέω μέσα μου ότι έχω ησυχάσει. Αλλά φοβάμαι όλο και περισσότερο.

Όλο και πιο συχνά φωνάζω: «είναι άδικο! Είχα τόσα σχέδια! Τόσα όνειρα και επιθυμίες.

Φοβάμαι.

Πολύ.

Ενώ ταυτόχρονα περιμένω με ανυπομονησία το τέλος αυτού του μαρτυρίου.

Σήμερα θα ρθει πάλι η νοσοκόμα. Πάλι θα θυμώσω. Μαζί της και με όλο τον κόσμο.

Πάλι κλαίω. Αυτό μου βοηθάει λίγο.

Τίποτε άλλο δεν μπορώ να κάνω. Κανείς δεν μπορεί.

Θέλω τόσο πολύ να πάω στο πάρκο. Να κάτσω στο παγκάκι κάτω από ένα δέντρο.

Ούτε κι αυτό δεν μπορώ να κάνω πια.

Ώρες ώρες μετανιώνω που δεν γεννήθηκα κάποιος άλλος.

Κάποιος χωρίς καρκίνο.

Είναι άσχημο το ξέρω.

Αλλά μετανιώνω συχνά ότι εγώ είμαι εγώ. Ότι δε θα ζήσω μέχρι τη γιορτή των τελειόφοιτων.

Μέχρι το γάμο

Δε θα νιώσω ποτέ πως είναι να είσαι μητέρα

Δεν μπορώ να κάνω πολλά ακόμα.

Μου είναι τόσο πολύπλοκο.

Κάθε μέρα το απόγευμα φοβάμαι πως δε θα έχει άλλο αύριο.

Πως δε θα είναι η μαμά δίπλα.

Πως δε θα υπάρχω.

Τι καλά που πονάει τόσο πολύ. Τι καλά που δεν μπορώ να κοιμηθώ. Τι καλά που δεν μπορώ να αντέξω άλλο.

Δε θα λυπάμαι να πεθάνω.

—————————————————————–

2003-05-18 09:18:44 >> Κραυγή ψυχής

Βοηθήστε με κάποιος!!!!!!!!!!!

Δε θέλω άλλο!!

Δεν μπορώ!!

Δεν αντέχω!!!

————————————————

2003-05-19 04:33:26 >> Γίνομαι πιο αδύναμη

Γίνομαι όλο και πιο αδύναμη.

Η μαμά μου έφερε το τραπέζι με τον υπολογιστή πιο κοντά στο κρεβάτι

Για να μη σηκώνομαι.

Τώρα μου φτάνει μόνο να καθίσω.

Αναρωτιέμαι πόσες άλλες παραθέσεις μου είναι γραφτό να κάνω σ’αυτό το ημερολόγιο.

Μπορεί μερικές μπορεί να είναι αυτή η τελευταία.

Έχω αγαπήσει τόσο πολύ αυτό το ημερολόγιο.

Λυπάμαι να το αφήσω.

Έχω μια αίσθηση ότι κάθε μέρα μιλάω με κάποιον πολύ κοντινό σε μένα.

Με κάποιον που με ξέρει

Που με καταλαβαίνει

Που ξέρει τι αισθάνομαι αυτή τη στιγμή.

Σήμερα δε θα έχει λύπηση.

Δεν έχω δυνάμεις γι’αυτήν

Χθες με επισκέφθηκε ο ιερέας

Ήταν υπέροχο να μιλήσω με έναν ζωντανό άνθρωπο

Έχει τόσο ωραία φωνή

Εξομολογήθηκα

Είμαι καλύτερα πια

Με νιώθω τόσο… πιο έτοιμη.

—————————————————————

2003-05-19 09:22:26 >> 09:22

Η μαμά είναι άρρωστη. Από την ανημπορία ίσως, από τη λύπηση, τη μελαγχολία.

Κι εγώ δεν έχω δυνάμεις για να ασχοληθώ μαζί της.

Ξανά αυτός ο ανυπόφορος πόνος.

Κάνω συνέχεια εμετό.

Δεν μπορώ άλλο.

Τόσο άσχημα δεν ένιωθα ακόμα.

Νιώθω ότι πλησιάζει το τέλος.

Είναι λίγο κρίμα.

Αλλά δε θέλω να υποφέρω άλλο.

Το ξέρω ότι κουράστηκε και η μαμά.

Εξαιτίας μου δεν μπορεί να δουλέψει.

Δεν μπορεί να κοιμηθεί.

Δε θέλω να βασανίζεται τόσο.

Προτιμώ να φύγω.

Είμαι έτοιμη – σχεδόν.

————————————————————————

2003-05-20 03:17:08 >> Γενέθλια

Θέλω τόσο πολύ να τα προλάβω.

Είναι σύντομα

Η μαμά μου υποσχέθηκε να με πάρει με ταξί στο πάρκο,

Θα καθίσουμε στο παγκάκι κάτω από κάποιο όμορφο δέντρο.

Μόνο που πρέπει να ζητήσω άδεια από το γιατρό.

Το ξέρω πως δε θα επιτρέψει

Κρίμα.

Τον τελευταίο καιρό δεν μπορώ ούτε να σηκωθώ από το κρεβάτι.

Όλο με βασανίζει

Όλο πονάει

Μάλλον δε θα ξαναδώ ποτέ το παγκάκι,

Το δέντρο,

Το ηλιαράκι.

Η μαμά μου υποσχέθηκε ότι όταν δε θα υπάρχω πια θα αγοράσει ένα σκύλο.

Ονειρευόμουν πάντα να έχω σκύλο

Δυστυχώς δεν μπορούσα ποτέ να πάρω

Έχω αλλεργία.

Θα κάνει βόλτες μαζί του στο πάρκο.

Θα κάθεται στο παγκάκι κάτω από το δέντρο.

Και τότε θα σκέφτεται εμένα.

Της είπα σήμερα γι’αυτό το ημερολόγιο.

Δεν έπρεπε να πω.

Αλλά είπα

Έκλαιγα κι εγώ

Ήθελε πολύ να το διαβάσει

Δεν την άφησα

Είπα να το διαβάσει όταν θα ρθει το «μετά»

Έκλαιγε

Συχνά κλαίμε μαζί.

Ζήτησα τη μαμά να προσευχηθεί στο Θεό για να μου επιτρέψει να μείνω μέχρι τα γενέθλια.

Μπας και θα μου επιτρέψει

——————————————————————————————

2003-05-20 09:02:02 >> Θυμάμαι

Μ’αρέσει να θυμάμαι πράγματα

Έχω πολλές αναμνήσεις: καλές

Κακές και πολύ κακές

Μα είναι καλό ότι τα θυμάμαι.

Η παιδική μου ηλικία ήταν ευτυχισμένη.

Παρόλο που η μαμά με μεγάλωσε μόνη της και κατά καιρούς ήταν πολύ δύσκολο

Αλλά μαζί ήμασταν ευτυχισμένες

Η μαμά μου δούλευε δασκάλα

Συχνά αναγκαζόμασταν να μας αρνηθούμε κάτι για να έχουμε μέσα να ζήσουμε

Παρόλα αυτά όμως ήμασταν καλά μαζί

Αυτή είχε εμένα,

Εγώ είχα αυτήν.

Θυμάμαι τις βόλτες μας στο Ποβσινό

Την παρακολούθηση του νυχτερινού ουρανού

Το φως από τους κόκκους της βροχής που έπεφτε

Χρειαζόμασταν τόσο λίγο για την ευτυχία.

Και ζούσαμε έτσι ευτυχισμένα μέχρι τη στιγμή που ανακαλύφθηκε ότι είμαι άρρωστη

Ότι έχω καρκίνο.

Θυμάμαι το πρόσωπό της σαν να ήταν μόλις τώρα

Δεν Πιστεύει ότι συνέβη με μένα

Την αγαπημένη κορούλα της

Που είναι τα πάντα γι’αυτήν,

Που έχει τόσα σχέδια,

τόσα όνειρα,

που είναι μόνο 14 χρονών

«πως είναι δυνατόν? Στην οικογένειά μας κανείς δεν είχε καρκίνο. Από που ήρθε αυτό?»

Είναι δυνατόν όμως.

Στην αρχή ήταν η χημειοθεραπεία. Ήταν η πιο τρομερή χρονική περίοδος στη ζωή μου.

Για ένα μικρό χρονικό διάστημα καλλιτέρευσα.

Πολύ μικρό.

Ο γιατρός επέτρεψε τη «χειρουργική επέμβαση»

Φοβόμουν τόσο πολύ τότε.

Περισσότερο απ’όλα φοβόμουν να μην ξυπνήσω. Να μη ξαναδώ τη μαμά.

Ξύπνησα.

Ο γιατρός είπε ότι η εγχείρηση ήταν επιτυχής και πρέπει να σκεφτούμε θετικά.

Και έτσι κάναμε.

Ολόκληρα 2 χρόνια

είμασταν πάλι ευτυχισμένες νομίζοντας ότι ο εφιάλτης τελείωσε.

Η μαμά δούλευε, εγώ πήγαινα σχολείο.

Σκεφτόμουν το μέλλον.

Ήθελα να γίνω γιατρός.

Κρίμα…

Ύστερα από 2 χρόνια ανακαλύφθηκε ότι έχω μεταστάσεις

Φώναζα να μου τα βγάλουν,

Ότι θέλω εγχείρηση,

Ότι θέλω να ζήσω

Ίσως αν μπορούσα να πάω στην Αμερική, σε μια ειδική κλινική θα είχα μια ευκαιρία

Δυστυχώς όμως δεν έχουμε τέτοια μέσα

Η μαμά προσπάθησε να μαζέψει κάποια χρήματα

Ήθελε να πάρει δάνειο από την τράπεζα

Αλλά κανείς δεν μπορούσε να μας βοηθήσει.

Ο καθένας εξέφραζε τα συλλυπητήριά του αλλά δεν αρκούσε αυτό.

Η κατάστασή μου χειροτέρευε

Σταματήσαμε να βλέπουμε κόσμο

Ξέραμε ότι δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα

Είπα στη μαμά ότι ξέρω πως θα πεθάνω και ξέρω πως το ξέρει κι αυτή

Η μαμά μου ζητούσε συγχώρηση που δεν μπορεί να κάνει τίποτα

Ότι δεν μπορεί να μου χαρίσει τη ζωή.

Μα δεν έχω παράπονο σ’αυτήν,

Έχω παράπονο στη μοίρα,

στην αρρώστια,

σ’αυτόν τον τεράστιο κόσμο στον οποίο εξουσιάζουν τα χρήματα

μα όχι στη μαμά.

Πλέον περιμένουμε μαζί αυτή τη μέρα

Προσπαθούμε να είμαστε κοντά μια στην άλλη όσο ποτέ άλλοτε

Χαιρόμαστε μια την άλλη

Συνέχεια λέμε πόσο αγαπιόμαστε.

Διότι ξέρω ότι στην περίπτωσή μου η κάθε μέρα μπορεί να είναι η τελευταία.

————————————————————————————–

Σας παρακαλώ να αντιγράψετε αυτό το κείμενο και να το βάλετε στο blog σας.

Ίσως θα καταλάβετε την αξία της ζωής….

———————————————————————————————–

Με λένε Ιούλκα. Στις 2 Ιουνίου θα γίνω 17 χρονών. Τρία χρόνια έχω καρκίνο. Από τη στιγμή που η γιατρική μού πήρε την τελευταία ελπίδα, περιμένω το θάνατο. Το ημερολόγιο το άρχισα για μένα, είναι ο μοναδικός χώρος όπου μπορώ να ξεσπάσω ολοκληρωτικά. Είναι όλα για μένα.

2003-05-15 17:26:53 >> Κατά καιρούς κλαίω

Συχνά μάλλον. Όταν είμαι ειδικά χάλια.

Όταν ο πόνος δεν με αφήνει να αναπνεύσω

Να σκεφτώ

Να ονειρευτώ.

Τότε κλαίω.

Λυπάμαι τον εαυτό μου.

Είναι τόσο ανθρώπινο

Συχνά όταν δεν έχω πια δυνάμεις

Μέσα από τα δάκρυά μου μιλάω με το Θεό

Μόνο σ’αυτόν μπορώ να εκφράσω όλα αυτά που αισθάνομαι

Ζητούσα

Φώναζα

Πειραζόμουν

Ρωτούσα:

Γιατί εγώ;

Γιατί κάποιος άλλος όμως;

Σήμερα ξέρω ότι έτσι πρέπει να είναι.

Τώρα εκτός από το Θεό έχω και αυτό το ημερολόγιο

Εδώ μπορώ να φωνάξω

Να θυμώσω

Να κλάψω

————————————————–

2003-05-15 20:06:54 >> Σήμερα πια δε θα μπορέσω

δεν έχω δύναμη

καν .

————————————————–

2003-05-15 23:40:36 >> 2 ώρες ύπνου

είναι μόνο 2 ώρες

120 λεπτά

μα βοηθάει τόσο

σε ευχαριστώ Θεέ μου γι’αυτές τις 2 ώρες!

———————————————–

2003-05-16 05:40:33 >> Το Internet είναι όλος ο κόσμος μου

Το Internet είναι η μόνη έξοδος στον έξω κόσμο που μου απέμεινε

Εκτός από τα νοσοκομεία.

Τους γιατρούς.

Τις νοσοκόμες.

Και τη μαμά μάλλον.

Κάθομαι και γράφω σ’αυτό το ημερολόγιο

Όχι για να με λυπηθεί κάποιος

Αυτό μου αρκεί και στη ζωή μου

Δε θέλω καν να γράψει κανείς σχόλια σ’αυτά που θα γράψω εδώ.

Τι να σχολιάσεις εδώ άραγε;

Δεν έχω κέφι σήμερα. Θέλω να φωνάξω.

Μα δεν μπορώ – δεν έχω δυνάμεις.

Πάλι αυτή η νοσοκόμα δεν πέτυχε τη φλέβα όταν πήγε να με σωληνώσει!

Ηλίθια!

Αυτή είναι η στιγμή που δεν αντέχω άλλο!

Είτε πεθαίνω από τον πόνο είτε βασανίζομαι επειδή δεν μπορώ να κοιμηθώ αν και νυστάζω τόσο πολύ!

Είτε ξαπλώνω στην τουαλέτα και κάνω εμετό!

Τώρα κάθομαι στον υπολογιστή μου και είμαι απλά έξαλλη!

Γυρνάω διάφορα blogs και διαβάζω πως δε θέλουν να ζήσουν.

Γαμώτο!!

Ελάτε να ανταλλάξω μαζί σας!

Με έχει πρήξει ο υπολογιστής.

Τι τον θέλω;

Τι;

Έτσι κι αλλιώς δεν μιλάω με κανέναν. Τι να πω άραγε;

«γεια σου! Πως πάει;»

«γεια σου, καλούτσικα, έχω καρκίνο. Κανείς δεν μπορεί να με βοηθήσει. Θα πεθάνω σύντομα ενώ αγαπώ τόσο πολύ τη ζωή, κατά τα άλλα όλα οκ»

Μια χαρά προοπτική!

Γαμα τα αυτά!

Έχω μια επιθυμία να πεθάνω όσο το δυνατόν γρηγορότερα και να πάψω να περιμένω.

————————————————–

2003-05-16 21:39:14 >> Μια φαντασίωση θανάτου

Η μαμά πειράχτηκε που δεν της μιλάω πια. Που κλείστηκα στον εαυτό μου

Την καταλαβαίνω. Το ξέρω ότι όταν υποφέρω, πονάει κι αυτή. Είναι μαμά μου επιτέλους

Κι εγώ χειροτερεύω. Όλο και πιο βαριά είναι να αντιμετωπίσω την κάθε συζήτηση για την αρρώστια.

Φοβάμαι το θάνατο όλο και περισσότερο. Μόνο η λέξη: θάνατος μου προκαλεί μια δυνατή έκρηξη συναισθημάτων.

Η μαμά μου λέει να μην φοβάμαι. Και ότι ο καθένας έχει έναν τέτοιο θάνατο όπως πέρασε τη ζωή του. Δεν το καταλαβαίνω. Αφού δεν μπορούσα μέσα σ’αυτά τα 17 χρόνια να αμαρτήσω τόσο πολύ ώστε τώρα να υποφέρω τόσο.

Θα ήθελα να πεθάνω κοιμωμένη.

Με ένα χαμόγελο στο πρόσωπο.

Η μαμά ξέρει ότι φοβάμαι. Κι αυτή φοβάται αλλά δεν το δείχνει.

Σήμερα ο παλιός υπεύθυνος του τμήματός μου ήρθε να με δει. Μου έλεγε για τους φίλους και τις φίλες μου, για το σχολείο. Καλύτερα να μην ερχόταν καθόλου. Τους ζηλέυω τόσο.

Τους ζηλεύω που μπορούν να πηγαίνουν στο σχολείο, στα πάρτυ, να κάνουν ποδήλατο, μα περισσότερο απ’όλα που μπορούν να ζουν.

Μου χαμογελούσε αλλά έβλεπα ότι φοβόταν να με πλησιάσει, φοβόταν κάτι ακατανόητο, απλά φοβόταν.

Κάτι τέτοιες στιγμές νιώθω ότι είμαι ένα τέρας μα δεν έχω κάτι κολλητικό,

Απλά πεθαίνω.

———————————–

2003-05-17 02:40:51 >> Το κλάμα της μαμάς

Η μαμά πάλι έκλαιγε εξαιτίας μου. Νιώθω λύπη τώρα.

Απλά όταν λυκνίζομαι από τον πόνο, λέω πράγματα τα οποία μετά μετανιώνω.

Γιατί το κάνω αυτό άραγε, αφού δεν σκέφτομαι έτσι.

Αγαπώ τη μαμά μου. Μόνο αυτήν έχω.

Ξάπλωνα πάνω στο κρεβάτι μου και τσίριζα. Η μαμά μπήκε στ δωμάτιο και ήθελε να με αγκαλιάσει, αφού εκτός από αυτό δεν μπορεί να κάνει τίποτα. Μου είπε ότι μ’αγαπάει πολύ.

Κι εγώ τσίριζα ότι αν μ’αγαπάει τόσο πολύ ας μου το αποδείξει και με σκοτώσει.

Βγήκε από το δωμάτιό μου καταβουρκωμένη.

Γιατί είμαι τόσο κακή; Έχει κάνει τόσα πολλά για μένα.

Μισώ τον εαυτό μου.

Έχω μια επιθυμία να πάρω ένα μαχαίρι και να τα τελειώσω όλα

Παύω να πιστεύω στο Θεό

Παύω να πιστεύω σε οτιδήποτε

Πότε θα πεθάνω επιτέλους;

—————————————————-

2003-05-17 06:24:42 >> Ύπνος

Κοιμάμαι σπάνια. Σχεδόν ποτέ. Μα ακόμα πιο σπάνια βλέπω όνειρα

Σήμερα κοιμήθηκα 3 ολόκληρες ώρες. Είδα τη γιαγιά στο όνειρό μου.

Δεν τη θυμάμαι σχεδόν καθόλου, από τις φωτογραφίες μόνο

Πέθανε όταν ήμουν 3 χρονών.

Ήταν ένα ήρεμο όνειρο

Η γιαγιά με αγκάλιασε. Μου είπε να μη φοβάμαι. Ότι θα είναι μαζί μου. Ότι δε θα είμαι μόνη

Είμαι καλύτερα

Νιώθω πιο ήρεμη.

Είναι ένα σήμα μήπως; Μήπως θα πάψω επιτέλους να βασανίζομαι.

Βασικά έχω συνηθίσει λίγο τον πόνο. Μερικές φορές τον αντέχω κιόλας.

Υπάρχουν όμως στιγμές όταν δεν μπορώ άλλο.

Όπως χθες.

Τώρα απλά αισθάνμαι έτσι αδύναμη, κουρασμένη.

Ονειρεύομαι να κοιμηθώ όλο αυτό το χρόνο που μου απέμεινε

Δυστυχώς με τον ύπνο τα πάω πολύ χάλια.

Είναι κρίμα που ο Θεός δε θέλει να μ’ακούσει.

Μα πρέπει να αναμένω. Ο καθένας έχει την ώρα του.

Αύριο θα ρθει πάλι η νοσοκόμα, θα είμαι πάλι θυμωμένη όλη μέρα.

Σήμερα θέλω να προσπαθήσω να χαμογελάσω στη μαμά.

Είναι τόσα λίγα χαμόγελα που μου είναι γραπτό να της χαρίσω ακόμα

Το ξέρω ότι της φέρνει πολλή χαρά.

Είμαι κάπως χάλια, πάω να ξαπλώσω.

———————————————